Choć z okresu literatury starożytnej przetrwały jedynie nieliczne dzieła, na ich kartach znajdziemy wiele wspaniałych postaci – zarówno bohaterów, jak i postaci nikczemne i zdradzieckie. Dwójka wielkich postaci przeciwstawiona jest sobie w „Antygonie”, czyli greckiej tragedii autorstwa Sofoklesa. Są to król Kreon oraz córka Edypa Antygona, dla której był stryjem. Antygona to jedna z najważniejszych postaci kobiecych w całej historii literatury, pierwsza, która odważyła się przeciwstawić światu mężczyzn i walczyć o swoje przekonania. Osią niezgody pomiędzy nimi jest wydany przez króla Kreona zakaz pochówku dla brata Antygony. Ta uznaje, że ludzie prawo nie może stać ponad prawem religijnym i grzebie ciało brata, wydając na siebie w ten sposób wyrok śmierci. Choć Kreon robi wszystko, aby ocaliła się uznając jego władzę, Antygona odmawia i ginie, zaś Kreon abdykuje i udaje się na dobrowolne wygnanie. Ważnymi antycznymi bohaterami są Hektor i Achilles, najciekawsze postaci z „Iliady” Homera, które również będą ze sobą rywalizować, w ich pojedynku zaś zginie Hektor. W ten sposób oddał swoje życie z miłości do brata Parysa, którego w duszy przeklinał za rozpętanie Wojny Trojańskiej. W drugiej części opowieści, „Odysei”, na uwagę zasługuje żona Odyseusza Penelopa, którą do dziś uznajemy za prawdziwy symbol wierności, gdyż nie przestała oczekiwać swoje męża nawet po wielu latach, gdy wszyscy myśleli już, że zmarł na morzu. Wśród antycznych bohaterów można wymienić również liczne postaci z greckiej mitologii, w tym herosów takich jak Herakles lub Perseusz, Syzyf oraz Ikar.

„Treny” Jana Kochanowskiego to bez wątpienia jeden z najważniejszych utworów literackich, którego treść skupia się na postaci dziecka. W czasie jego powstania był dziełem rewolucyjnymi. Pierwszy raz bowiem stylistykę trenów – niezwykle wzniosłych, żałobnych utworów poetyckich opiewających zalety i uczynki zmarłych bohaterów, wykorzystano do stworzenia utworu opisującego smutek ojca po stracie malutkiej córeczki. Była ona w oczach kochającego ojca dzieckiem ślicznym oraz niezwykle uzdolnionym. Można odnieść wrażenie, że cechy, jakie przypisuje Jan Kochanowski kilkuletniemu dziecku są nieco na wyrost, trzeba jednak zrozumieć, iż wielki ból i szok po odejściu ukochanego dziecka, a także sama koncepcja trenów jako literackiego gatunku, każą je idealizować. W dalszych częściach utworu można zauważyć, że śmierć Urszulki stała się dla Kochanowskiego niejako pretekstem do przemyślenia swego podejścia do świata, Boga oraz sztuki. W obliczu olbrzymiej tragedii podmiot liryczny dochodzi do wniosku, że wszelkie wzniosłe idee, którymi dotychczas się kierował, są właściwie bez znaczenia. Wątpi w nieskończoną dobroć Boga, którą kilka lat wcześniej opiewał w „Pieśniach”, i przyznaje, iż nie może pogodzić się z istnieniem świata, w którym śmierć zabiera tak niewinne istoty jak dzieci.Jan Kochanowski Zastanawia się nad nieuchronnością śmierci oraz kwestią istnienia życia innego niż ziemskie. Jednak wraz z kolejnymi fragmentami „Trenów” opis goryczy i żalu ustępuje. Powoli pojawia się spokój i całkowite pogodzenie z niewątpliwie okrutnym losem.

Charakterystyka Antygony. Jest córką Edypa, nad którego rodem ciąży klątwa. Została postawiona w sytuacji wyboru, jej brat- Polinejkes, zdrajca Teb, umarł i władca zakazał grzebania jego zwłok. Antygona nie może się z tym pogodzić, jest to dla niej ogromny cios. Początkowo prosi siostrę- Ismenę o pomoc. Ma nadzieję, że siostra także będzie umiała postawić się władzy i wykonać siostrzany obowiązek. Ta jednak boi się wyroku i Antygona zostaje sama ze swoim postanowieniem. Zdecydowanie jest osobą wytrwałą w postanowieniach. Dąży do celu, nie może zostawić brata bez pochówku. Jest porywcza, postępuje zawsze zgodnie z własnym sumieniem. Energiczna i zdecydowana, buntuje się przeciwko zakazowi Kreona, gdyż dla niej ważniejszy jest obowiązek wobec brata, niż wobec państwa. Stawia rodzinę ponad wszystko. To dla niej jest w stanie poświęcić swe życie. Chcąc postąpić według prawa boskiego, musi złamać prawo ustanowione przez człowieka. Ale nie boi się, choć wie, że to wykroczenie może przypłacić życiem. Antygona jest postacią zdeterminowaną i buńczuczną. I tak mogłaby się kończyć nasza charakerystyka Antygony, nie mniej jednak warto jeszcze wspomnieć iż, Antygona jest niezwykle odważna, Strażnik złapał ją na gorącym uczynku i przyprowadził przed oblicze władcy, ona niczego się nie wyrzeka, do wszystkiego się przyznaje. Nie usprawiedliwia się, a wręcz zarzuca Kreonowi, że nie powinien wydawać takich przykrych rozporządzeń. Jest bezpośrednia i potrafi wygarnąć innym to, co o nich myśli. („A jeśli Ci się zda, że głupstwo robię, Nic to – głupiemu wydawać się głupią.”). Mimo swojej buntowniczej natury, nie została pozbawiona uczuć wyższych. Jest bardzo wrażliwa, przejmuje się losem swojej rodziny, rodzina jest dla niej dużo ważniejsza, niż władza, niż prawo. Idąc na śmierć płacze, ale nie, dlatego, że żal jej własnego życia, ale płacze nad losem najbliższych jej ludzi. „Współkochać przyszłam, a nie współnienawidzieć”- słowa te świadczą o jej nastawieniu do ludzi, nie może nienawidzić Kreona, choć skrzywdził ją bardzo, gdy nie pozwolił na pochówek jej brata. Również nie może pozwolić, by jej siostra podzieliła jej los, przyznając się do współpracy. Stanowczo dementuje słowa, które wypowiedziała Ismena. Kierują nią głównie siostrzane uczucia. Dba o całe swoje rodzeństwo. Jest narzeczoną Hajmona, jednak po tym, co się stało, Kreon nakazuje synowi wybór innej kobiety. Ten jednak nie ulega ojcu i do końca zostaje z Antygoną. Oboje popełniają samobójstwo na końcu tragedii. Całe życie jest wierna swoim zasadom, nawet, jeśli bycie wierną ma mieć dla niej tragiczne skutki. Na koniec zapraszamy do przeczytania kolejnego anrytułu z serii charakterystyka Antygony.